يادنامه [ به خانم فاطمه طباطبايى ( پاسخ به درخواست اشعار و تذكرات اخلاقى ) ] زمان : 30 ارديبهشت 1364 / 29 شعبان 1405 مكان : تهران ، جماران موضوع : يادنامهء امام دربارهء اشعارشان و تذكرات اخلاقى مخاطب : طباطبايى ، فاطمه بسمه تعالى عاقبت ، اصرار مكرر فاطى « 1 » غلبه كرد ، و من از اين چاه خشكيده براى خاطر او چند دَلوى آب گل‌آلود كشيدم . من نه شاعر بوده و نه هستم ؛ و نه دعوى آن دارم . اكنون كه به سن كهولت رسيده و اگر فى المثل چيزى داشته‌ام ته كشيده ، و با دفترى سياه و كوله‌بارى از گناه به درگاه او - جلّ و علا - به اميد بخشش و رحمت رو آوردم ، اعتراف دارم كه نقطهء سفيدى در نامهء عمل ندارم ؛ چون حسنات تخيلى و طاعات صورىام سيئاتى است كه از حد خودپرستى و خودخواهى فراتر نرفته و حجابهاى ظلمانى و وساوس شيطانى بوده ؛ ظُلُماتٌ بَعْضُها فَوْقَ بَعْضٍ ، « 2 » كه بايد از آنها بيش از معاصى استغفار كنم ، و از خود و عمل خود مأيوسم ، لكن از فضل خداى متعال و رحمت او - جل و علا - مأيوس نيستم و به رحمت و نعمت واسعهء او اميد بستم . و تو اى دخترم به خود آى ، و از خود سفر كن ؛ يا لا اقل به خيال سفر باش . و بدان آنچه شنيديم از طبلى ميان تهى بوده ؛ و آنچه گفتيم لقلقهء لسان . خداوند به رحمت خود تو را يارى دهد كه چون نويسنده ، عمر را صرف لا يعنى « 3 » نكنى . تاريخ 29 شعبان 1405 روح اللَّه الموسوي الخمينى

--> ( 1 ) - همسر آقاى سيد احمد خمينى ( 2 ) - بخشى از آيهء 40 سورهء نور : « تاريكيها برخى از آن ، بالاى برخى است » ( 3 ) - بيهوده